Zastosowanie metody łowienia winkelpicker

Dawniej łowienie na delikatny sprzęt było domeną wędkarstwa spławikowego przy zastosowaniu wędek bez kołowrotka. Dzisiaj łowi się najczęściej z kołowrotkiem metodą gruntową, co jest już mniej delikatne. Metoda winkelpicker bardzo zmieniła wędkarstwo gruntowe. Zastosowanie metody winkelpicker w wodzie bieżącej jest bardzo dobrym sposobem na złowienie dużych leszczy i płoci.
Leszcze i płocie od dziesiątków lat byty łowione głównie na wędki bez kołowrotka. Metoda ta była ciągle modyfikowana i udoskonalana. Nowe materiały – jak włókno węglowe czy kevlar – sprawiły, że wędziska stały się wprost doskonałe. Produkowane żyłki są coraz cieńsze i mocniejsze, a ich wytrzymałość na węźle ciągle wzrasta. Zaczęła się też zarysowywać tendencja do łowienia na delikatny sprzęt. Zapoczątkował to gumowy amortyzator, który przywiązywano do szczytówki wędki. Pomimo różnych modyfikacji używanie wędki bez kołowrotka miało jedną zasadniczą wadę. Maksymalna odległość, na jaką można było łowić, nie przekraczała nigdy długości wędki i przywiązanej do niej żyłki. Powodowało to bardzo często takie sytuacje nad wodą, w których ryby były po prostu nieosiągalne dla wędkarza. Dla przykładu, stosunkowo głębokie łowisko sprawia, że łowi się na „długość” wędki. Pod koniec lat osiemdziesiątych wędkarze ryb spokojnego żeru przestawili się na wędziska nowego typu o nazwie winkelpicker. Prawdę mówiąc, nie były one żadnym nowym wynalazkiem. Ich „toporny” pierwowzór to stosowane w Anglii już od dziesiątków lat wędki ze specjalną szczytówką sygnalizującą brania (typu „Quiver”). „Nowość” jednak „chwyciła” i od 1984 r. wędziska winkelpicker zyskały wielu zwolenników. Artykuły w prasie wędkarskiej oraz to, że producenci sprzętu widzą dla tych wędek dużą przyszłość zrobiły też swoje.

Zwięźle definiując – wędka winkelpicker jest krótką wędką nasadową z bardzo cienką szczytówką, która dzięki swojej dużej czułości pozwala na wyczucie każdego brania. Łowi się nią na cienkie żyłki z ołowiem dennym lub koszyczkiem zanętowym. Obecnie w wędkarstwie gruntowym w ten sposób łowi się dużo ryb i są to przede wszystkim ładne okazy leszczy i płoci.

W artykule tym chcę przedstawić najważniejsze zasady łowienia na wędkę typu winkelpicker. Mam nadzieję, że początkującym wędkarzom pomoże to wyeliminować podstawowe błędy w sztuce wędkowania i szybko opanować właściwą technikę łowienia. W tych kilku zdaniach niemożliwe jest, niestety, przedstawienie całej tematyki związanej z nauką łowienia tą metodą. Mam jednak cichą nadzieję, że wielu z Was skorzysta z uwag zawartych w tym tekście.

Szczytówka jako wskaźnik brań

Wędziska typu winkelpicker składają się z trzech części. Wcześniej wykonywane były z włókna szklanego. Obecnie są one w większości przypadków robione z materiałów wzmacnianych włóknem węglowym i mają długość od 2.40 do 3 metrów. Uniwersalna długość wynosi 2,70 m. Najdłuższym odcinkiem wędki jest jej dolna część z uchwytem, na której najczęściej znajduje się jedna przelotka. Służy ona do porządkowania i właściwego ukierunkowania zwojów żyłki spadających ze szpuli kołowrotka. Środkowa część wędziska zwęża się coraz bardziej w kierunku szczytówki. Część trzecia, czyli szczytówka, jest wskaźnikiem brań. Najlepszą szczytówką jest taka, która podczas wyginania ma paraboliczną akcję. Na całej jej długości znajduje się 5 lub 6 przelotek prowadzących oraz bardzo mała przelotka końcowa. Rękojeść dobrej wędki winkelpicker wykonana jest z korka i ma długość około jednej piątej długości całej wędki. Jest więc bardzo długa. W niektórych kijach rękojeść jest spłaszczona (np. „Multipicker” DAM), żeby można było lepiej przymocować kołowrotek. Solidnie przytwierdzony kołowrotek powinien znajdować się możliwie jak najwyżej na rękojeści. Ostatnio wiele wędzisk winkelpicker ma fabryczne pierścieniowe uchwyty na kołowrotek. Przy kupnie należy zwracać uwagę, aby pierścienie te były jak najbliżej pierwszej przelotki.

Wędzisko typu winkelpicker ma od 10 do 14 przelotek. Większa ich liczba jest niewskazana z powodu zbyt dużego tarcia żyłki, co skracałoby odległość rzutu. Zbyt mała średnica przelotek powodowałaby, że żyłka podczas rzutu wchodziłaby w nie zbyt „spiralnie”. To również prowadziłoby do większego tarcia. Akcję wędziska winkelpicker można porównać do akcji wędziska typu „Quiver”. Oznacza to. że jest ona bardzo sztywna od dolnika do mniej więcej dwóch trzecich swojej długości. Górna część wędki ma akcję paraboliczną i jest bardzo wytrzymała. O samej szczytówce chciałbym napisać trochę więcej. W sklepach wędkarskich oferowany jest bardzo duży wybór wędek typu winkelpicker. Wiele z nich ma tylko jedną, zamontowaną już szczytówkę. Inne mają trzy. a nawet cztery „zapasowe” wymienne szczytówki. Poszczególne szczytówki są zróżnicowane pod względem wytrzymałości, co sugerowałoby, że są przeznaczone do użycia w różnych warunkach. Jest to ogólny pogląd na ten temat i można go realizować w praktyce, choć nie musi to być wcale obowiązującą regułą.
Koledzy, łowiący już wędziskami winkelpicker, zgodzą się ze mną. że właśnie najcieńsza szczytówka, która jest najczulsza i najlepiej pokazuje brania, jest najbardziej przydatna w tym sposobie wędkowania.
Dziesięcioletnia praktyka w tej dziedzinie przekonała mnie o tym w zupełności. Wszyscy, którzy sądzą, że w wodzie bieżącej o silnym nurcie należy stosować odpowiednio grubszą szczytówkę, są w błędzie. Cienka szczytówka będzie w tych warunkach także doskonale spełniać swoje zadanie, nawet przy dużym naporze wody na żyłkę. W najgorszym przypadku wygnie się ona pod pewnym kątem. W dalszym ciągu będzie jednak lepiej reagować od grubszej.

Mała masa

Do łowienia metodą winkelpicker nadaje się w zasadzie każdy lekki kołowrotek. Należałoby tu dodać, że do metody tej powinien być użyty stosunkowo dobry kołowrotek. Nieduża masa kołowrotka ważna jest ze względu na zachowanie dobrego wyważenia między nim a lekkim wędziskiem. Poza tym kołowrotek powinien mieć dobry hamulec dający się bardzo dokładnie regulować. To czy pokrętło hamulca znajduje się na szpuli czy też z tyłu kołowrotka nie odgrywa w zasadzie żadnej roli, a zależy tylko od gustu łowiącego. W większości przypadków kołowrotki pracują bardzo lekko i płynnie. Decydując się na kupno jednego z nich do wędziska winkelpicker, należy sprawdzić, czy jest dobrze wyważony. Kręcąc korbką nie powinniśmy wyczuwać żadnych drgań obudowy pracującego kołowrotka. Do naszej metody nadają się tylko idealnie wyważone kołowrotki, nie przenoszące żadnych drgań na czułą wędkę. Jest to istotne przy obecnie popularnych dostosowanych do dalekich rzutów kołowrotkach (Long cast), których środek ciężkości jest wysunięty daleko do przodu i nie zawsze są one stabilne.

W miarę możliwości szpula powinna mieć specjalny klips zaciskowy, w którym mocuje się żyłkę po wykonaniu rzutu. Dzięki temu prostemu zabiegowi żyłka przy następnym rzucie będzie wyciągana ze szpuli tylko do tej „zaznaczonej” odległości. Jest to bardzo ważne, jeżeli chce się łowić ciągle w tym samym miejscu. Prawidłowe funkcjonowanie kabłąka spełnia także ważną rolę. Mam tu na myśli to, że powinien on się dawać łatwo i lekko otwierać oraz – co ważniejsze – pewnie i szybko zamykać. Tak doskonale działający kabłąk później okaże się bardzo istotny podczas łowienia. Ze względu na to, że najczęściej łowi się na cienkie żyłki, używam płaskich szpul do kołowrotka. Ma ona wystarczającą pojemność, żeby nawinąć na nią 100-150 m żyłki średnicy 0,18 mm.

Dobre odłożenie

Podpórki na wędkę są nierozerwalnie związane z metodą winkelpicker, gdyż wędkę zawsze odkłada się na 2 podpórki. Dolnik wędki można wprawdzie trzymać w ręku, ale bardziej opłacalne jest położenie go na podpórce. Wędzisko leży wtedy równo i spokojnie i dzięki temu widoczne są nawet najbardziej delikatne brania. Druga podpórka służy do podtrzymywania wędki mniej więcej w tym miejscu, gdzie szczytówka zaczyna przechodzić w część środkową. Czasami, gdy wędka za bardzo się wygina, potrzebna jest też trzecia podpórka.
Wędkarze łowiący metodą winkelpicker mają przeważnie bardzo starannie skompletowany cały sprzęt. Nie zabraknie wśród niego także teleskopowych podpórek. Są one potrzebne w sytuacjach, gdy jest niemożliwe wbicie podpórki w odpowiednie miejsce.
Sama podpórka jest dosyć szeroka, co podczas łowienia umożliwia przesuwanie po niej wędki w celu napięcia lub poluźnienia żyłki.Jak już wspomniano, wędką winkelpicker łowi się zawsze z dna. Istnieją wprawdzie też techniki, pozwalające na łowienie nad dnem (tzw. Rolling Trolling z „wędrującym ołowiem”), jednak w tym artykule ograniczę się tylko do omówienia klasycznego łowienia na grunt. Do prawidłowego łowienia z dna potrzebny nam więc jest odpowiedni ciężarek. Zamiast ołowiu można wprawdzie użyć lekkiego koszyczka zanętowego, nie może on być jednak za ciężki. Wędka winkelpicker nie jest w zasadzie wędką do łowienia z telewizorkiem.

Sposoby montowania ciężarków ołowianych:

Celny każdy rzut

W większości przypadków stosuje się ciężarki ołowiane w kształcie gruszki z drucianym uszkiem. Dobre są także ciężarki stożkowe lub w kształcie dysku. Można je montować do zestawu na wiele różnych sposobów. Do zastopowania ciężarka przelotowego używa się ołowianego stopera. Obecnie dostępne są także stopery teflonowe. Nie uszkadzają one żyłki i dobrze trzymają się na niej. Ponieważ w metodzie winkelpicker istotne jest, żeby rzucać zawsze na tę samą odległość – co nie jest wcale takie proste – pomocny tu jest wspomniany już klips zaciskowy. Nie pozwala on na spadanie żyłki ze szpuli ponad zaznaczoną przez niego odległość. Ważny jest także właściwy kierunek rzutu, gdyż nawet małe odchylenie od pożądanego kierunku rzutu daje przy łowieniu na dużych odległościach wielometrowe różnice. Jeżeli chce się trafić zawsze w to samo miejsce, należy chwytać wędzisko do rzutu obydwoma rękoma, a po jego wykonaniu ustawić wędzisko w położeniu wyjściowym. Jako punkt orientacyjny wybiera się np. drzewo lub krzak na drugim planie. O precyzji wykonanego rzutu będzie świadczył sposób, w jaki żyłka schodzi ze szpuli. Zwróćcie uwagę też na to, żeby szpula była zawsze dokładnie wypełniona żyłką. Zmniejsza to w dużym stopniu tarcie żyłki o krawędź szpuli.

Pomimo że łowienie metodą winkelpicker wydaje się na pierwszy rzut oka niezbyt skomplikowane, osiągnięcie sukcesów możliwe jest dopiero po opanowaniu wszystkich związanych z nią reguł. Jak już wspomniano, łowi się nią zawsze dokładnie w tym samym, wcześniej zanęconym miejscu.

Sposób położenia wędki zmienia się w zależności od odległości, na jakiej łowimy. Przy wędkowaniu stosunkowo blisko brzegu, kąt między szczytówką a żyłką powinien wynosić 90°. Wraz ze wzrostem odległości kąt ten coraz bardziej zwiększa się.

Czuła szczytówka może wskazywać brania w dwojaki sposób. Najdokładniej oznajmia ona branie, gdy ryba zaczyna oddalać się od wędkarza. Szczytówka wygina się wtedy coraz bardziej w kierunku wody. Jeżeli poruszy się ona tylko nieznacznie, oznacza to branie, na które należy zareagować błyskawicznym zacięciem. Zupełne wyprostowanie się szczytówki oznacza, że ryba po wzięciu przynęty przemieszcza się w stronę wędkarza. W takim przypadku także należy szybko zaciąć, ale niezbyt mocno. Zupełnie wystarczające jest chwycenie wędki w rękę i naprężenie żyłki. Ryba zatnie się dzięki obciążeniu zastosowanego ołowiu lub koszyczka zanętowego. Zwróćcie uwagę na to, by hamulec kołowrotka był zawsze dobrze wyregulowany. Lekkie ustawienie hamulca może spowodować, że ryba zatnie się niezbyt dobrze, silne dokręcenie zaś prowadzi najczęściej do zerwania się żyłki.

Na koniec jeszcze jedna ważna uwaga. Na lepszy wynik połowu w metodzie winkelpicker można wpłynąć poprzez zastosowanie, w zależności od sytuacji, przyponów różnej długości lub przesuwanie ołowianego stopera na żyłce. Eksperymentowanie z długością przyponu jest charakterystyczne dla tej metody łowienia. To samo dotyczy „właściwego” ustawienia stopera na żyłce. Jaka powinna być optymalna długość przyponu odkryjecie sami podczas łowienia ryb. Zbyt duża liczba pustych brań przeważnie oznacza, że przypon jest za krótki i zbyt szybko dochodzi do zacięcia. Głęboko połknięta przynęta świadczy, że brania zauważaliśmy zbyt późno, czyli przypon jest za długi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *